Pocztówki z wakacji

W każdym miasteczku najciekawsze są miejsca, gdzie rzadko docierają turyści, czyli ciasne uliczki, gdzie suszy się pranie, cudze podwórka i otwarte okna przez które ucieka zapach jedzenia i dźwięki rozmów. Kwintesencja lokalnego klimatu. Coś fantastycznego...

To dlatego bohaterki "Sekretu zegarmistrza" zwiedzają prowansalskie zaułki zamiast głównej promenady pełnej kramów z pamiątkami. Sama zawsze zwiedzam podobnie. :)

Ciocia Mania

Właściwie moja ciocia Mania, choć stopień spowinowacenia, bo nawet nie pokrewieństwa między nami niezbyt bliski - jej teściowa była siostrą mojego dziadka.

Ciocia Mania mieszkała w maleńkiej podlaskiej wsi położonej niedaleko rzeki Wissy.

Wspólnie z wujkiem Stasiem hodowali owce i uprawiali tytoń. Po ich podwórku często pałętały się pawie, bażanty, sarny, jelenie i tym podobne zwierzaki, które gdzieś z nieznanego mi do dziś powodu tam zaplątywały się między te domowe.

Kolejna życiowa rola dwustuletniego francuskiego krzesła i pewna niezwykła znajomość

O krześle pisałam na blogu jakiś czas temu (klik). 

Przyjechało do mnie kilka lat temu z Francji, razem z ponad stuletnią Biblią, tą, która stała się zapalnikiem i jednym z głównych elementów fabularnych w "Tajemnicach Luizy Bein".

Krzesło należało do Dziadka Bruna. Zobaczyłam je po raz pierwszy wtedy, gdy pierwszy raz miałam okazję zobaczyć dom Dziadka w niewielkim Tergnier w północno – wschodniej Francji. Zapytałam wtedy, ile może mieć lat, na co Dziadek wzruszył tylko ramionami i odparł: „Nie mam pojęcia, kiedy wprowadziłem się do tego domu z moimi rodzicami, już tu było.”

Zielarki, szeptuchy, babki i... fałdżejki

żródło

Idealny post w taki dzień, jak dziś.

Piątek. Trzynastego.

Idealny czas na czary, magiczne zaklęcia i tajemną moc ziół.

Stara zielarka Wądołowa z „Sekretu zegarmistrza” co prawda nie czaruje, ale za to wywołuje w czytelnikach sporo emocji, głownie przez to jaka jest.

Niektórzy twierdzą, że inaczej wyobrażali sobie podlaską szeptuchę, gdy tymczasem prawda jest taka, że wiejskie babki leczące ludzi przy pomocy ziół i magicznych formułek nie przypominają wcale dobrych wróżek, ale kogoś zupełnie przeciwnego. ;)

Podlasko-francuski hrabia i jego niezwykły, bardziej polski niż francuski gość

Francuski hrabia mieszkający na Podlasiu to spore zaskoczenie, prawda? Również dla mnie, ponieważ o jego istnieniu dowiedziałam się dopiero wtedy, gdy zbierałam materiały do "Sekretu zegarmistrza", czyli stosunkowo niedawno.  

Okazał się ogromnie fascynującą postacią nie tylko dlatego, że pasjonował się etnografią i archeologią i  zgromadził wiele cennych pamiątek, ale też przez pewien fakt, który wykorzystałam w powieści i dlatego nie mogę za wiele o nim opowiedzieć. Jedynie to, że Ludwik i jego małżonka, hrabina Joanna z Potockich byli ostatnimi właścicielami czegoś bardzo cennego, co znane jest większości z nas ze szkolnych podręczników, i co im skradziono  tak skutecznie (przepadło podczas podróży na wystawę w Paryżu), że nie zostało odnalezione do dziś. Każdego, kto chciałby wiedzieć więcej zapraszam do lektury "Sekretu zegarmistrza".

O pewnej tajemnej księdze i równie tajemniczej staruszce, która jej strzegła

źródło: pinterest

W moich książkach często tłem wydarzeń są rzeczywiste miejsca. Trochę tylko odrealnione, przystosowane do potrzeb fabuły, ale dalej prawdziwe. 

Podobnie jest z pojawiającymi się w nich rzeczywistymi postaciami. I nie chodzi mi o te znane wszystkim z historii, ale inne. 

Takie jak Liska.

Bo Liska istniała naprawdę.

Tatarka

Tak brzmi póki co roboczy tytuł  powieści, która właśnie powstaje, więc trzeba będzie jeszcze troszkę na nią poczekać.

A to jest najważniejszy powieściowy "zapalnik" "Tatarki", czyli to, co zainspirowało mnie do jej napisania.

O tym, jak go znalazłam opowiadam tutaj (klik)

O tym, jak mycie zębów zabija w człowieku kreatywność, niszczy szczęście i nie pozwala spać

źródło

Do takiego wniosku doszłam po przeczytaniu kilkunastu różnych artykułów, gdy szukałam materiałów do ostatniej powieści - tej, o której rozwodziłam się w poprzednich wpisach. Linków nie udostępniam, bo jest ich zbyt wiele (wśród nich też dość kontrowersyjne), szybciej będzie, jeśli opiszę w czym rzecz. ;)

Amarantowy koralik i stara warszawska kamienica

źródło: pinterest.com

Pora na ostatni odcinek opowieści o powieści - tych, którzy dopiero trafili na mój blog i ten wpis, zachęcam do przeczytania dwóch poprzednich tu (klik) i tu (klik).

Czas opowiedzieć o pojawiającym się w niej ostatnim już, starym domu, a właściwie przedwojennej warszawskiej kamienicy. Znów jak najbardziej realnej, istniejącej naprawdę.

Mieszkanie na ostatnim piętrze kamienicy przy ulicy Rudawskiej, z którego wyprowadziłam się całe wieki temu, na tyle mocno wpłynęło na różne aspekty mojego późniejszego życia, że postanowiłam w końcu do niego wrócić i wykorzystać jako tło odpowiedniej dla niego powieści. A właściwie jako część tła dzielonego z domem na moim rodzinnym Podlasiu i tym we Francji należącym do Dziadka Bruna (o tym również w dwóch wcześniejszych postach).

O tajemnicy ukrytej za starą szafą, gdzie miała być Narnia...

Jedwabne (ok.1938r.), obecny Plac Jana Pawła II
(printerest.com)

W powieści „Jedwabne rękawiczki”,  pojawiają się trzy stare domy. 

Każdy z nich ma swoją historię i własną rolę do odegrania w jeszcze innej historii, tej, którą w wyniku różnych zbiegów okoliczności stworzą wspólnie.

O pewnym bardzo starym domu, pokoju, i krześle...

Krzesło jest powieściowym "zapalnikiem".

O zapalnikach, również o krześle opowiadałam już między innymi tu:(klik)

Dziś opowiem więcej, nie tylko o krześle, ale o domu, w którym stało od... właściwie nie wiem, od kiedy, ale o tym za chwilę. Powiedziano mi jednak, że ze względu na kurdyban – skórzane obicie (na oparciu zachowała się gałązka z oliwkami) może mieć nawet 200 lat.

Po raz pierwszy o tym, co dalej, czyli o całkiem nowej powieści.

Ktoś ostatnio słusznie zauważył, że jeśli piszę właśnie siódmą powieść, a najnowsza, czyli „Sekret zegarmistrza” jest piąta, powinnam się w końcu wytłumaczyć, co z szóstą. 

Otóż szósta jest w przygotowaniu. W dodatku od dość dawna, ponieważ sporo czasu zajęło mi zebranie się w sobie, by w końcu wypuścić ją w świat. Musiałam zyskać pewność, że wreszcie jest taka, jak chciałam. 

Jeszcze dłużej trwało jej pisanie, właściwie najpierw równolegle z dwiema ostatnimi książkami, które są już w księgarniach. Dlatego też pewnie ślad „Jedwabnych rękawiczek” – bo tak póki co nazywam moją szóstą powieść, pojawia się w nich obu, w „Kołysance dla Rosalie” - w wątku dotyczącym zaginięcia dziecka, a w „Sekrecie zegarmistrza” - w postaci tajemniczej Nadii.

źródło: printerest.com

Pomysł na "Jedwabne rękawiczki" zrodził się w mojej głowie dzięki znalezionej przypadkiem, bardzo nietypowej przepowiedni z 1904 roku, która chyba właśnie zaczęła się spełniać - i nie mam tu na myśli tylko literackiej fikcji. To był mój pierwszy powieściowy „zapalnik”, potem pojawiły się kolejne. Między innymi piękna stara lalka i skrywana w niej (niemal dosłownie) tajemnica, pewien wiekowy i bardzo osobliwy dom w północno – wschodniej Francji, oraz znalezione w nim krzesło obite wytartym ze starości kurdybanem. (Tak, właśnie tak, krzesło.) 

Podlasie od kuchni

"Kuchnię podlaską uważa się za jedną z najsmaczniejszych regionalnych kuchni w Polsce. (...) Mimo że niezbyt urozmaicona, jest też niezmiernie ciekawa przez wielokulturowość, która ją ukształtowała, oraz pietyzm, z jakim owiane wieloletnią tajemnicą przepisy podlaskich gospodyń skrzętnie przekazywane są z pokolenia na pokolenie tylko członkom najbliższej rodziny. Na Podlasiu przez stulecia nakładały się na siebie wpływy kuchni polskiej, litewskiej, białoruskiej, żydowskiej i tatarskiej. Obecnie łączy je przede wszystkim jedno – przygotowanie niemal każdego z podlaskich przysmaków jest niezwykle czaso- i pracochłonne. Wszystkie receptury wymagają również szczególnej cierpliwości i staranności wykonania. Na szczęście istnieje też kilka potraw, które (głównie dzięki pewnym trickom i możliwości korzystania z dobrodziejstw, jakimi są współczesne urządzenia kuchenne) da się przygotować nieco szybciej."*

A krojenie cebuli wygląda tak...

Trików używam, podobnie jak dobrodziejstw kuchennej techniki, jednak to podlaskie potrawy przygotowuję niezmiernie rzadko. Bo prawda jest taka, że mimo to trzeba urobić się przy nich po łokcie, właściwie przy każdej. To jest właściwie najważniejsza cecha kuchni podlaskiej, i wcale nieprzypadkowa. W ten sposób podlaskie gospodynie okazują słynną podlaską gościnność. Ich zapełnionym apetycznymi daniami półmiskom towarzyszy skierowany do gościa jasny przekaz: "popatrz jak się napracowałam, zrobiłam to specjalnie dla ciebie, ponieważ chcę cię ugościć tak, być opowiadał o tym nawet swoim wnukom" ;) I nie ma w tym żadnej przesady. Te potrawy przygotowywane są z ogromnym poświęceniem i przekonaniem, że korzystanie z elektrycznych urządzeń wpłynie niekorzystnie na jakość potraw. 

Jedno z najbardziej niezwykłych miejsc na Podlasiu - Tatarska Jurta

Kolejny etap podróży po Podlasiu i kolejny przystanek - Kruszyniany, Tatarska Jurta.

Powrót na Podlasie

Powrót, ponieważ zabierałam Was tam już parokrotnie - do Brzostowa, Kiermus, Jedwabnego i Łomży - miejsc, gdzie toczy się akcja "Bluszczu prowincjonalnego".

Tym razem do Bujan (tak!) udamy się z "Sekretem zegarmistrza", w którym to Podlasie jest nieco inne, niż w Bluszczu.

Które zatem jest prawdziwe?

Z całą pewnością oba. :)

Miliony bąbelków w barwnym szkle zaklęte

Powietrzne pęcherzyki zatopione w szkle. 

Z tego między innymi słynie prowansalskie miasteczko Biot.

W 1956 roku niejaki Eloi Monod wynalazł szkło z zatopionymi w nim pęcherzykami powietrza i zrobił z tego jego największą zaletę, bo wcześniej uznawano to za defekt. Moim skromnym zdaniem niesłusznie, bo szkło pełne bąbelków jest absolutnie cudowne!





Zawartość paczuszki do obejrzenia na ostatnim zdjęciu. ;)

Szklaną manufakturę La Verrerie de Biot odwiedziłam po raz pierwszy w 2007 roku, i tak jak do Vallauris, trafiłam tam przypadkowo, bo szukając hotelu z wolnymi miejscami noclegowymi. Wtedy właśnie przyrzekłam sobie solennie dwie bardzo ważne rzeczy: że nigdy więcej nie wybiorę się na Lazurowe Wybrzeże bez rezerwacji w hotelu, i że na to Lazurowe Wybrzeże z pewnością kiedyś wrócę, przede wszystkim do Biot i do Vallairis. 

Nie miałam jednak jeszcze wówczas pojęcia, że wrócę tam już po 7 latach w większym niż ostatnio towarzystwie, bo z bohaterkami "Sekretu zegarmistrza". W 2007 roku nie wiedziałam też jeszcze że w 2012 roku zostanie wydana moja pierwsza powieść. Ba! Nie sądziłam wtedy nawet, że ją napiszę.

Podróż do Prowansji i Vallauris w towarzystwie bohaterek "Sekretu zegarmistrza"

Zanim dowiemy się, kto wygra konkurs z "Sekretem zegarmistrza" i spędzi cudowny tydzień na Lazurowym Wybrzeżu, oraz trochę na przekór zimie, która niespodziewanie wróciła, zapraszam do słonecznej, pachnącej lawendą Prowansji...

Prowansję po raz pierwszy zobaczyłam 9 lat temu, i wtedy zauroczyły mnie przede wszystkim dwa maleńkie prowansalskie miasteczka - Vallauris i Biot. Postanowiłam, że z pewnością kiedyś tam wrócę...

Czekały na mnie 7 lat. Pojechałam tam jednak nie tylko po to, by je po prostu zobaczyć, ale też przypomnieć sobie ich klimat i przenieść go do "Sekretu zegarmistrza".

2014

2007

2014

2007

Tik - tak, tik - tak... tyk, tyk, cyk, cyk...

Wiktoria z bloga Przeczytaj mnie napisała na swoim profilu fb o "Sekrecie zegarmistrza, że " kartki tej książki nie szeleszczą, a tykają jak zegarki."

Bardzo mi się to zdanie spodobało i cieszę się przeogromnie, jeśli naprawdę tak jest, bo takie było moje marzenie. Chciałam, by wszystkie strony "Sekretu zegarmistrza" tykały, cykały i głośno wybijały godziny. :)

Zegary w moich książkach pojawiają się nieprzypadkowo, ponieważ towarzyszyły mi przez całe życie – budziły i usypiały lub po prostu były, niemal wszędzie wokół. Przyzwyczajały do miarowości tykania, głośnego wybijania godzin, rozumienia, że czas nie jest równoznaczny jedynie z przemijaniem, ale też przypomina o sprawach ważnych. Zobowiązuje do pamiętania. 

Zegar na zdjęciu obok - dużo starszy ode mnie, wisiał w moim dziecięcym pokoju, teraz zajmuje honorowe miejsce na ścianie w moim domu.

Słów kilka o "zapalnikach"

Zapalniki są zawsze na początku.

Zapalniki były właściwie od początku, pojawiły się zanim napisałam pierwsze zdanie mojej pierwszej powieści, Tak sobie nazwałam to "coś", dzięki czemu powstała każda moja powieść. O zapalnikach, mimo że nie przyznałam się wtedy jeszcze, że tak to określamo, pisałam na blogu wielokrotnie. Na przykład wtedy, gdy opisywałam odkryte na barczewskiej starówce cmentarzysko mnichów, pśród których pochowano kobietę z dzieckiem w objęciach (klik), które stało się jednym z głównych zapalników "Tajemnic Luizy Bein", albo pisałam o ręcznie robionych szwajcarskich pozytywkach (klik) - zapalniku "Kołysanki dla Rosalie".

Na ostatnich stronach "Sekretu zegarmistrza" napisałam tak:

Tylko dla dorosłych. ;)

Dla dorosłych, ponieważ epatuje nagością, choć chyba w przypadku sztuki, nagość podlega nieco innym kryteriom oceny, prawda?
... no dobrze, przyznaję, nagłówek miał być tylko małą prowokacją. ;)

źródło:Wikipedia

Zdjęcie zatytułowane "Imogen and Twinka w Yosemite" autorstwa amerykańskiej  fotografki i feministki Judy Dater powstało w 1976 roku w Live Magazine. Przedstawia inną fotografkę - Imogen Cunningham i modelkę Twinkę Thiebaud.

Mnie zainspirowało do stworzenia pewnej sceny w "Sekrecie zegarmistrza" z udziałem  Leny i starej zielarki Wądołowej. Głównie dlatego, że obie bohaterki w mojej głowie wyglądały dokładnie tak, jak te z fotografii.
Scena zainspirowana nią oczywiście powstała, jednak nieco inaczej, niż zamierzałam, ponieważ Lena i Wądołowa miały na nią trochę inny pomysł.

Jaki?
Zapraszam do lektury "Sekretu zegarmistrza". ;)