Bez owijania w bawełnę

Tak powinien brzmieć podtytuł książki Roberta Biedronia "Pod prąd". Albo ewentualnie "Prosto z mostu, ale tak, by przy okazji nikomu nie wskoczyć na głowę". Bo Robert Biedroń na wszystkie zadane mu pytania - te w książce, i te podczas spotkania poprowadzonego przez dr hab. Bernadettę Darską, odpowiada jednoznacznie, albo nie odpowiada wcale, jeśli nie chce bądź nie może i o tym również mówi wprost. Pewnie nie każdemu te odpowiedzi - niekiedy kontrowersyjne, będą się podobały, kilka nie podobało się i mnie, jednak nie sposób nie docenić  dominującej w nich szczerości.
Poza tym trudno byłoby znaleźć dwoje ludzi, którzy zgadzaliby się w każdej kwestii. Tak to już jest, że wszyscy pięknie się różnimy, pod wieloma różnymi względami, i dlatego każdy jest na swój sposób wyjątkowy. ;)

Jak to robią Amerykanie?

I nie, nie będzie o wyborach w USA. ;)

Będzie o książce, a właściwie o jej amerykańskiej autorce. :)

Po "Inną niż wszystkie" sięgnęłam absolutnym przypadkiem, właściwie tylko dlatego, że miałam  niewątpliwą przyjemność poznać osobiście autorkę powieści - Joshilyn Jackson. We wrześniu tego została gościem honorowym Festiwalu Literatury Kobiet w Siedlcach

Oczywiście o tym, że poczułam potężny przymus, by wspomnianą książkę przeczytać nie był wyłącznie fakt poznania autorki, znam bardzo wiele polskich autorek i autorów i nie sięgam po wszystkie książki. Tutaj o moim wyborze zadecydowało coś zupełnie innego. 

Daj się przekonać!

Tak brzmi nazwa jednego z koktajli, o których postanowiłam dziś napisać. 

Wybrałam go, ponieważ chciałabym Was przekonać do ich picia. "Koktajle" są dla zdrowia, urody, dobrego samopoczucia i wielu innych powodów, które zostały ułożone w rozdziały w trzech tomach przepisów autorstwa Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr. 

Autorka jest dietetykiem klinicznym i psychodietetykiem i to był główny powód (zaufanie do kompetencji profesjonalistki), dla którego wybrałam właśnie tę, a nie inną pozycję (bo podobnych znalazłam więcej), gdy postanowiłam zrezygnować z aptecznych suplementów diety, ponieważ dla mnie równie ważny jak smak jest  cel, dla którego piję koktajl. 

O mojej słabej silnej woli ;)

Jeden z moich najpiękniejszych urodzinowych prezentów - książka, ale absolutnie wyjątkowa, bo wręczona osobiście przez samą Autorkę! 

A to jeszcze nie wszystko, ponieważ w środku znalazłam wcale nie mniejszą (o ile nie większą) niespodziankę, widoczną na zdjęciu obok.

Jedzmy kwiatki i konfiturę z fiołków!

Jeśli ktoś przeczytał "Sekret zegarmistrza", wie, jak ważną rolę odgrywa w powieści konfitura z fiołków. Nie mogę oczywiście zdradzić jaką.;) Mogłabym za to spróbować opisać jej smak, jednak niewiele znajduję przymiotników, by go właściwie określić. 

To samo dotyczy lodów fiołkowych, których można skosztować w Prowansji. Fioletowe i słodkie - te określenia będą chyba najwłaściwsze.

Na pogaduchy umawiam się z Sandrą Bullock

źródło: facebook

Mieszka niedaleko, więc mogę się z nią umawiać, choć przyznam, że ostatnio nieczęsto znajdujemy na to czas. To dlatego, że piszemy - obie, każda swoją opowieść.

Ale kiedy uda nam się w końcu spotkać, dużo rozmawiamy o książkach, możemy też się nimi wymieniać, bo obie mamy całkiem nieźle wyposażone biblioteczki i dużo polskich autorów. I od niedawna obie jesteśmy autorkami książek, choć tylko ona jest łudząco podobna do znanej aktorki. ;)

Pisarskie zadanie matematyczne ;)

Skomplikowane i raczej niespotykane zadanie matematyczne. ;)

Kto policzy, ile pisarek przypada na metr kwadratowy niewielkiego warmińskiego miasteczka, lub na jednego mieszkańca, (bo powierzchnia miasteczka jest mi nieznana), a mieszkańców liczy sobie coś około 8 tysięcy?

I żeby było jeszcze trudniej: Ile pisarek przypada na mieszkańca małego osiedla w tymże miasteczku, bo pisarki mieszkają właśnie tu. Na sąsiednich ulicach kameralnego osiedla, w niewielkim warmińskim miasteczku.
I jest ich TRZY. :)
Minimum. ;)

Nie chciałabym nikogo zanudzać...

I mam nadzieję, że nikt nie zamknie strony z moim blogiem, kiedy przeczyta to zdanie (albo następny akapit), ale chciałabym porozmawiać dziś o języku polskim. :) I obiecuję postarać się, by mimo to było ciekawie. Poza tym z okazji niniejszego wpisu po raz pierwszy pierwszy w historii bloga do zdjęcia zapozowało moje dziecko. ;)
Zatem, do rzeczy...

Jak wiemy, nasz język jest językiem żywym, ponieważ gdyby tak nie było, nadal mówilibyśmy mniej więcej tak, jak np. bohaterowie sienkiewiczowskiej trylogii. 

Ewoluuje nieustannie, jednak nie bez pewnych oporów, co również pewnie wiemy. 

Powspominamy?

Powspominamy?

Mam nieodparte wrażenie, że pytaniem zawartym w tytule posta zawęziłam grupę odbiorców, kierując go do osób urodzonych w odpowiednim czasie. ;)

Mogę jednak się mylić, na co w skrycie ducha liczę. J

źródło: wikipedia

Tak, czy owak, zauważyłam na pewnym etapie własnego życia (och, jak to zabrzmiało!), że ludzie urodzeni w środku drugiej połowy ubiegłego wieku mają bardzo podobne wspomnienia z dzieciństwa, bez względu na to, czy przyszli na świat w latach 60-tych, 70-tych, czy 80-tych. Jakieś różnice są, ale niemalże symboliczne, na przykład to, w jaki sposób zamykana była butelka z oranżadą – na porcelanowy korek i drucik, czy kapsel, albo czym się pisało – piórem, długopisem, czy stalówką. Reszta się mniej więcej zgadza, w zasadzie to dużo więcej, niż mniej. Moje własne dziecko nie mogło wręcz uwierzyć, że jego rodzice wychowywali się w różnych częściach Polski, a nie na tej samej ulicy, właśnie ze względu na niemal takie same wspomnienia. Bo bez względu na miejsce i czas, pewne rzeczy były identyczne. Marmoladę, chałwę, blok i galaretkę w cukrze kupowało się na wagę, wolny czas spędzało się niemal wyłącznie na powietrzu, towarzyszyły temu te same zabawy, kolekcjonowało się te same (nieraz dziwne) rzeczy, telewizję oglądało się najwyżej 2 razy dziennie (16 i o 19), w niedziele i święta dodatkowo rano.

Stosiki. ;) Post jubileuszowy.

Przyszła pora na jubileuszowy, setny już post na blogu, z tej okazji trochę niestandardowy - z prawdziwym lokowaniem produktu (mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone ze względu na rodzaj), czyli moje ostatnie nabytki książkowe.
Prócz tego kilka powieści nieco starszych, bo sprzed około trzech lat.  Dlaczego akurat one tu się znalazły? O tym niżej. :)

Dotąd zwykle uchylałam się od odpowiedzi na pytania o moje preferencje czytelnicze, ulubione książki, gatunki literackie. To dlatego, że uważam je za jedne z bardziej intymnych - to oczywiście moje osobiste zdanie, rozumiem, że nie każdy się z nim zgodzi. Uważam, że to, jakie książki czytuje człowiek bardzo wiele o nim mówi, znacznie więcej niż to, jak wygląda, jak się zachowuje, co lubi jeść, jakich ma przyjaciół.
Odpowiedzi na jakiekolwiek intymne pytania są bardzo trudne, dlatego wciąż zastanawiam się, jak to zrobić, by mimo wszystko opinia o książkach, o których chciałabym opowiedzieć,  była mimo wszystko w miarę moich możliwości subiektywna i szczera.
Zatem spróbujmy może tak... ;)

Stos pierwszy, czyli najnowsze nabytki:

Kim jesteś, mój Czytelniku?

To pytanie pojawiło się wśród wielu innych, zadanych mi przez czytelników bloga Naili. 

Magdalena Basseville Lipka (jeśli to czyta, serdecznie pozdrawiam :)) zapytała: 

"Jaki jest (jeżeli jest) Pani wyimaginowany czytelnik? Ktoś kiedyś napisał, "nie da się pisać dla nikogo, kogoś zawsze trzeba sobie wyobrazić". Kogo Pani sobie wyobraża, gdy pisze Pani nową książkę?"

Odpowiedziałam tak:

Przyznam, że nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Piszę tak, jak sama chciałabym czytać, więc może ten czytelnik powinien być w jakiś sposób podobny w upodobaniach czytelniczych do mnie? Jeśli to prawda, z pewnością lubi być zaskakiwany, nie lubi schematów, ani posługiwania się stereotypami. Uwielbia jeszcze długo po skończeniu książki głowić się nad sensem niektórych wątków. Chce być głaskany słowami i nie jest zadowolony, gdy po odłożeniu lektury nie zostaje w nim nic, prócz zepsutego samopoczucia. 

 Już po opublikowaniu wywiadu naszła mnie myśl, że może powinnam  nad tym mocniej się zastanowić? I już dawno temu zapytać:

Kim jesteś, mój Czytelniku?

Bo przecież to oczywiste, że prócz tego, że dla siebie, piszę przede wszystkim dla "kogoś"! :)

Pytanie, dla kogo konkretnie?

Postanowiłam zacząć od sprawdzenia, po jakie inne lektury sięgają moi czytelnicy - które im się podobają, a które wprost przeciwnie, dlatego zajrzałam do ich internetowej biblioteczki na Lubimy czytać

Nie zdołałam oczywiście przejrzeć wszystkich internetowych półek, porównałam tylko kilka - tych czytelników, którym moje powieści się podobały, i tych, którym nie bardzo. 

Przejrzałam też mój profil autorski na facebooku,

i zerknęłam do recenzji na blogach, oraz portalach internetowych.

To pomogło mi mniej więcej określić, kim jest mój czytelnik, co dało przyjemne poczucie, że nie piszę "dla nikogo". ;)

Dlatego myślę, że mój Czytelnik:

(słowo "czytelnik" jest rodzaju męskiego, jednak dalej dla wygody będę umownie używać tej formy zakładając, że dotyczy obu płci)

1. Kiedyś (po wydaniu pierwszej powieści) był kobietą, ale po premierze "Tajemnic Luizy Bein" nie ma wyraźnie określonej płci. 

2. Nie ma też określonego wieku, jednak ze względu na pojawiające się "momenty" raczej 15+, choć mam sygnały, że czytelnicy bywają młodsi.

3. W dzieciństwie zaczytywał się w powieściach przygodowych: Z. Nienackiego, E. Niziurskiego, K. Boglar, A. Bahdaja, K. Makuszyńskiego i innych podobnego typu, gdzie z zapartym tchem śledził losy bohaterów, nierzadko zarywając noc i niszcząc sobie wzrok ukrytą pod kołdrą latarką. Sięgał też chętnie po książki M. Musierowicz, czy K. Siesickiej, zależnie od nastroju i aktualnego stanu emocjonalnego.

4. Jest inteligentny. Lubi myśleć samodzielne, dochodzenie do różnych wniosków bez pomocy innych i do prawdy własnymi ścieżkami sprawia mu przyjemność. Liczy, że autor o tym pamięta i nie będzie tłumaczył mu rzeczy oczywistych, a gdy się z czymś takim spotyka, czuje się wręcz urażony. 

5. Oczekuje też, że lektura prócz oczywistej rozrywki zapewni mu coś więcej: poszerzy horyzonty, wzbogaci język, dostarczy nowych informacji i skłoni do dalszych poszukiwań.

6. Lubi, gdy dużo się dzieje. Nie przeszkadza mu mnogość wątków pobocznych, bohaterów, zdarzeń, ani ich zapętlenie. Byleby miało sens, i finalnie dało się sprawnie rozplątać.

7. Chce być nieustannie zaskakiwany, uwielbia zagadki i niespodzianki. Nudzi go przewidywalność, posługiwanie się stereotypami i łatwe do odgadnięcia zakończenia.

8. Nie przepada, gdy w powieści wszystko się kręci wokół wątku romantycznego. Lubi, gdy taki jest, ale chce czegoś więcej niż śledzenie czyichś perypetii miłosnych, dlatego woli, by zostały zgrabnie wplecione w ciekawą fabułę i jej nie przysłaniały. Nie wierzy też, że znalezienie nowej miłości jest lekiem na absolutnie każdy rodzaj problemu, nie zawsze leczy też rany po tej utraconej.

9.. Jest zadowolony, gdy może podążać tropem fabularnym razem z bohaterami, czasem wyprzedzać ich o krok, a czasem zostawiać nieco w tyle po to, by się chwilę zastanowić. Nie przeszkadza mu,  (a nawet czasem woli), jeśli nie uda mu się pierwszemu rozwikłać zagadki, ani przewidzieć zakończenia.

10. Oczekuje, że przeczytana książka zostawi w jego głowie "coś". Spowoduje, że będzie się jeszcze chwilę zastanawiać, analizując wydarzenia przedstawione wcześniej, i ich wpływ na to, co potem. Czasem gnany ciekawością będzie wpisywać w wyszukiwarkę internetową wszelakie hasła (nazwiska, miejsca, pojęcia), by się przekonać, co jest prawdą, a co fikcją literacką.

Mam nadzieję, a właściwie mocno w to wierzę, że moje książki, spełniają te oczekiwania. 

Jeśli zatem ktoś odnalazł siebie w powyższej charakterystyce, zapraszam do sprawdzenia, czy rzeczywiście tak jest. Czy udało mi się właściwie scharakteryzować mojego obecnego czytelnika, i zaspokoić oczekiwania przyszłego, gdy sięgnie po którąś z moich powieści. ;)