Sekret zegarmistrza

Niebawem... nowa powieść. :)

Tym razem już nie Warmia, a Podlasie, między innymi. ;)

Premiera 3.02.2016 r.
Wydawnictwo Znak

Lena mieszka w odziedziczonym po przodkach dworku na Podlasiu. Rytm jej życiu nadaje tykanie starych zegarków, pamiątek po dziadku zegarmistrzu. Spokojne życie niespodziewanie nabiera barw, gdy odkrywa pewne znalezisko – nadpalony dziennik z 1884 roku.

Niezwykłe spotkanie.

Dziś bardzo spóźniony wpis o tym, co zdarzyło się w październiku.

Minęło trochę czasu i mogłoby się wydawać, że emocje trochę opadły, ale wcale nie. Wciąż ogromnie miło wspominam dzień, który spędziłam w towarzystwie zwyciężczyni konkursu ogłoszonego przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia (szczegóły tutaj)  i Zalesie Mazury.

źródło

O tym, jak miło było realizować wygrany voucher na weekendowy pobyt w SPA Lidia opowiedziała sama na swoim blogu, kto ciekaw, serdecznie zapraszam do poczytania i obejrzenia niesamowitych zdjęć - na zachętę udostępniam tylko niektóre z nich niżej.

Pora nadrobić zaległości. :)

Bardzo długo mnie tu nie było i ogromnie kusi mnie, by wyjawić powód... Niestety na to trzeba będzie jeszcze trochę poczekać. ;) Zdradzę jedynie tyle, że moja nieobecność na blogu nie oznacza wcale tego, że nic się u mnie nie dzieje. Dzieje się, w dodatku chyba tak wiele, jak nigdy dotąd! :)

Zanim jednak podzielę się tym, co najważniejsze (mam na myśli obiecywane w poprzednim wpisie zmiany), garść innych, również ciekawych wiadomości.
Dziś pierwsza - krótka relacja z siedleckiego Festiwalu Literatury Kobiet "Pióro i Pazur. Szczegóły, czyli przede wszystkim lista tegorocznych laureatek do zobaczenia i poczytania na stronie festiwalu.

Ode mnie - kilka dodatkowych zdjęć:

Na początek szczypta apetycznej magii - słodkiej, bo w kociołku bulgocze czekoladowy sos.

"Apetyt na literaturę" miałam przyjemność prowadzić z Manulą Kalicką. 

Rozmawiałyśmy o literaturze, czytałyśmy stosowne "apetyczne" fragmenty, trochę gotowałyśmy, częstowałyśmy i zbierałyśmy komplementy - Manula za pyszną wytrawną kaponatę, ja za banany w czekoladzie, pesto i śliwkowo - czekoladowe smarowidło.. ;)

fot. Aga Król

... i mój tajny składnik... (chyba nikt nie patrzy ;))

Uwaga! Zmiana adresu bloga!

Pora na pierwszy krok do nadchodzących niebawem zmian - zmiana adresu bloga z nieaktywnego już:

mimowszystkowiktoria.blogspot.com

na widoczny w okienku przeglądarki:

http://renatakosin.blogspot.com/


Obserwatorzy mojego bloga proszeni są o edycję swoich zakładek lub usunięcie starego i dodanie do obserwowanych nowego adresu, ponieważ w tej chwili zamiast przekierowania na mój blog wyświetla się nieprawdziwa informacja, że blog został usunięty. Blog oczywiście zostaje, choć pewnie niebawem trochę zmieni się jego wygląd. Dojdzie też sporo nowej, ciekawej (zwłaszcza dla czytelników moich książek) treści.


Zapraszam serdecznie! :)

O tajemnicy róż i tym, jak fikcja miesza się z rzeczywistością.

Każdy, kto doczytał "Tajemnice Luizy Bein" i "Kołysankę dla Rosalie" do samego końca, czyli łącznie łącznie ze słowem od autora wie, że nie wszystko, co znalazło się w obu powieściach zostało od początku do końca wymyślone. 

A nawet, jeśli rzeczywiście wymyślone, to zwykle w ten sposób, że coś już całkiem realnego dało temu początek.

Tak właśnie było z różami - tymi, o których Klara pisała artykuł dla "Tygodnika Olsztyńskiego". Mimo że odegrały pewną fikcyjną rolę, którą powierzyłam im w powieści, to zagrały tam siebie.
Od początku do końca, w niemal niezmienionej postaci.

Dokładnie dwa lata temu, w sierpniu 2013 roku w różnych miajcach Olsztyna pojawiły się ceramiczne róże. Umieścił je tam tajemniczy autor nietypowego happeningu. W "Kołysance dla Rosalie" Klara usiłowała poznać jego tożsamość. Nie udało się to jednak ani jej, ani prawdziwym dziennikarzom "Gazety Olsztyńskiej, gdzie również ukazał się na ten temat artykuł.

Ba! Nie udało się to nikomu aż do dziś!

Jedyny ślad to blog http://artruizm.blogspot.com/, na którym można obejrzeć proces powstawania odlewów, nie tylko różanych, jednak ma tam podanego kontaktu do autora.

Poniżej zamieszczam zdjęcia z owego bloga. 

Wszystkie pochodzą właśnie stamtąd, mam nadzieję, że jeśli autor trafi jakimś cudem na mój blog, nie będzie miał mi za złe, że pozwoliłam moim czytelnikom obejrzeć je sobie "na skróty",
ani że wykorzystałam jego róże do fabuły mojej powieści.

Mam też nadzieję, że będę miała okazję chociaż w ten sposób podziękować mu za inspirację.

Ceramiczne róże tak naprawdę dały początek "Kołysance dla Rosalie", która chyba przede wszystkim dzięki nim powstała.

Drogi, Autorze happeningu, bardzo dziękuję!

Źródło: http://artruizm.blogspot.com/, podobnie jak wszystkie poniżej.

Zamieszczam tu jednak tylko róże i zachęcam do obejrzenia kotów, o których również jest mowa w powieści.