Tym razem... o pasjach.

Kolejny wpis zainspirowany wywiadem u Naili. Jedna z czytelniczek - Ania Wojszel, poprosiła mnie, żebym opowiedziała coś więcej o pasjach wspomnianych w biogramie. 

Ponieważ dotąd zbyt wielu dowodów na posiadanie takowych nie przedstawiłam, obiecałam, że zrobię to w osobnym wpisie na blogu. 

Dziś dotrzymuję słowa.

W biogramie można znaleźć taką informację:
"Pasjonatka  w najszerszym ujęciu tego słowa. (...) Niestety, na  pasje (plastyczne, rękodzielnicze, kulinarne, ogrodnicze, podróżnicze i kilka innych) zaczęło brakować czasu, dlatego autorka zebrała je wszystkie w ramach jednej, tej największej, którą jest pisanie."

Informacja jest jak najbardziej aktualna. Pisanie, to moja największa pasja. Tam przemyciłam jednak wiele innych, bardzo różnych pasji - moich, i nie tylko. Każdego, kto chciałby dowiedzieć się o nich więcej, zapraszam do lektury moich powieści...

...które powstały tu:

Jeśli ktoś się przyjrzy, w miejscu, w którym zwykle piszę (również ten post) dostrzeże moje zamiłowania niemal wprost. Laptop, szyte własnoręcznie zasłony i poducha, ozdobiony techniką decoupage zegar i podstawka do laptopa, po prawej album ze zdjęciami z podróży, w filiżance koktajl bananowo - czekoladowy z domową granolą, a za oknem ogród.

Przechodząc do szczegółów, i ilustracji...

1. Szycie i szydełkowanie:

Podyktowane w dużej mierze względami praktycznymi. Kiedyś szyłam sobie ubrania, dzięki czemu w czasach mniej korzystnych modowo moja garderoba była całkiem różnorodna i kolorowa. Dziś w obliczu obficie zaopatrzonych sklepów mój zapał w tej kwestii osłabł, ale nadal obszywam moje cztery kąty, wciąż wykorzystując praktyczne aspekty umiejętności przekazanej mi przez mamę. Niezręcznie jest mi jednak fotografować uszytą przeze mnie resztę zasłon, poduch, podkładek na stół, pokrowców na krzesła, itp. rzeczy, a tym bardziej nieliczne, ocalałe części uszytej, bądź "wyszydełkowanej" garderoby - własnej lub domowników, dlatego po namyśle postanowiłam pokazać coś, co bardzo dawno temu uszyłam wspólnie z moimi dziećmi:

Wąż uszyty ze ścinków i wypchany jednorazowymi woreczkami po zakupach, dzięki czemu fajnie szeleści. :) W ogonie są opakowania po jajkach - niespodziankach wypełnione grochem, ponieważ to jest wąż grzechotnik. :)

2. Kulinaria:

W kuchni lubię eksperymentować. Rzadko korzystam w gotowych przepisów, większość, które wykorzystuję powstała w wyniku wielokrotnych prób i błędów. W ten sposób powstał między innymi chleb, o którym pisałam tu, Sporo przepisów zamieściłam też w "Bluszczu prowincjonalnym".

3. Malowanie:

Długo zastanawiałam się, czy przyznać się, że czasem to robię. Maluję. Jeszcze dłużej wahałam się, czy wstawić zdjęcie unaoczniające. Wiem, że widok efektów tej akurat pasji może niektórych przyprawić o ból zębów, ale cóż poradzę, że lubię, i czasem zabieram się za tę jedną z najtrudniejszych sztuk. :) Dla przyjemności - właściwie wyłącznie. Nie upubliczniam za bardzo, jeśli wieszam na ścianach to raczej w miejscach niewidocznych dla odwiedzających mnie gości. Dziś czynię wyjątek najbardziej wyjątkowy ze wszystkich i pokazuję dwa obrazki wykonane suchymi pastelami, oraz jeden (z rzeczywistej serii sześciu) farbami witrażowymi - oprawiony w samodzielnie wykonaną ramkę.

4. Podróże:

O tym mogłabym wiele, dlatego napiszę bardzo niewiele. Na blogu pojawiło się już kilka wpisów geograficznych - widocznych w zakładce po prawej stronie, niebawem pojawią się nowe dotyczące "Tajemnic Luizy Bein", z tego właśnie powodu na razie powstrzymam się przed opisywaniem swoich wojaży wakacyjnych. 

5. Decoupage:

To jedna z pasji, której nie zarzuciłam, mimo pisania. Od czasu do czasu wywlekam swój miniwarsztacik i ozdabiam wszystko, co tylko wpadnie mi w ręce. Dla relaksu, odstresowania się, wyciszenia i wszystkiego, co wiąże się z tzw. świętym spokojem.Większość przedmiotów fotografuję, przede wszystkim po to, by w razie czego móc je odtworzyć, jeśli zostaną mi odebrane, co zdarza się całkiem często (...no proszę cię, daj mi, daj, przecież zrobisz sobie drugie...). W internetach kurzy się z lekka zaniedbana galeria takich zdjęć z czasów, gdy jeszcze aktywnie dyskutowałam na blogach rękodzielniczych, spotykałam się z ich użytkowniczkami (serdecznie pozdrawiam wszystkie, które tu zajrzą - blogerki i zalogowane niegdyś na kaiem, a dziś m.in. w Krainie Czarów!) na wspólnym robótkowaniu. O trzech z nich można poczytać tu, tu i tu.

Kawałeczek dekupażowej galerii:

Stół ogrodowy, który dwukrotnie zmieniał twarz (czyt. blat), aż niestety ze wszystkim umarł (sorry, taki mamy klimat ;))

Wieszaczki na klucze, obecnie w domu moich rodziców. 

Trochę niecodzienne polącznie scrapbookingu (którego dopiero się uczę) i dekupażu. 

Jeśli ktoś miałby ochotę obejrzeć dzieło na żywo, zapraszam do saloniku w Łomży na Dwornej, opisanego w "Bluszczu prowincjonalnym". :)

Tego póki co mi nie odebrano, czyli nadal mam. ;)

Na górnych skrzyneczkach jest powieściowy Wartembork, czyli Barczewo, skrzynkę z elfami dostała pewna mała dziewczynka, różowe pudełko wymieniłam (na forumowej wymiance) na kolczyki i zakładkę. 

Po prawej butelka na nalewkę, niżej dzban - w miarę wierna kopia innego, który dawno temu należał do mojej babci.

Taca, herbaciarka i podkładki to prezent dla pewnej sympatycznej pani, a komplet z misiami dla mojego siostrzeńca. Jego mamie i tacie zawdzięczamy wątki weterynaryjne w "Bluszczu prowincjonalnym".

6. Został ogród...

I na razie poczeka na osobny wpis. Aż wszystko podrośnie, zakwitnie, zaowocuje jak należy. Wtedy zaproszę na spacer do wszystkich jego zakątków. 

Kim jesteś, mój Czytelniku?

To pytanie pojawiło się wśród wielu innych, zadanych mi przez czytelników bloga Naili. 

Magdalena Basseville Lipka (jeśli to czyta, serdecznie pozdrawiam :)) zapytała: 

"Jaki jest (jeżeli jest) Pani wyimaginowany czytelnik? Ktoś kiedyś napisał, "nie da się pisać dla nikogo, kogoś zawsze trzeba sobie wyobrazić". Kogo Pani sobie wyobraża, gdy pisze Pani nową książkę?"

Odpowiedziałam tak:

Przyznam, że nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Piszę tak, jak sama chciałabym czytać, więc może ten czytelnik powinien być w jakiś sposób podobny w upodobaniach czytelniczych do mnie? Jeśli to prawda, z pewnością lubi być zaskakiwany, nie lubi schematów, ani posługiwania się stereotypami. Uwielbia jeszcze długo po skończeniu książki głowić się nad sensem niektórych wątków. Chce być głaskany słowami i nie jest zadowolony, gdy po odłożeniu lektury nie zostaje w nim nic, prócz zepsutego samopoczucia. 

 Już po opublikowaniu wywiadu naszła mnie myśl, że może powinnam  nad tym mocniej się zastanowić? I już dawno temu zapytać:

Kim jesteś, mój Czytelniku?

Bo przecież to oczywiste, że prócz tego, że dla siebie, piszę przede wszystkim dla "kogoś"! :)

Pytanie, dla kogo konkretnie?

Postanowiłam zacząć od sprawdzenia, po jakie inne lektury sięgają moi czytelnicy - które im się podobają, a które wprost przeciwnie, dlatego zajrzałam do ich internetowej biblioteczki na Lubimy czytać

Nie zdołałam oczywiście przejrzeć wszystkich internetowych półek, porównałam tylko kilka - tych czytelników, którym moje powieści się podobały, i tych, którym nie bardzo. 

Przejrzałam też mój profil autorski na facebooku,

i zerknęłam do recenzji na blogach, oraz portalach internetowych.

To pomogło mi mniej więcej określić, kim jest mój czytelnik, co dało przyjemne poczucie, że nie piszę "dla nikogo". ;)

Dlatego myślę, że mój Czytelnik:

(słowo "czytelnik" jest rodzaju męskiego, jednak dalej dla wygody będę umownie używać tej formy zakładając, że dotyczy obu płci)

1. Kiedyś (po wydaniu pierwszej powieści) był kobietą, ale po premierze "Tajemnic Luizy Bein" nie ma wyraźnie określonej płci. 

2. Nie ma też określonego wieku, jednak ze względu na pojawiające się "momenty" raczej 15+, choć mam sygnały, że czytelnicy bywają młodsi.

3. W dzieciństwie zaczytywał się w powieściach przygodowych: Z. Nienackiego, E. Niziurskiego, K. Boglar, A. Bahdaja, K. Makuszyńskiego i innych podobnego typu, gdzie z zapartym tchem śledził losy bohaterów, nierzadko zarywając noc i niszcząc sobie wzrok ukrytą pod kołdrą latarką. Sięgał też chętnie po książki M. Musierowicz, czy K. Siesickiej, zależnie od nastroju i aktualnego stanu emocjonalnego.

4. Jest inteligentny. Lubi myśleć samodzielne, dochodzenie do różnych wniosków bez pomocy innych i do prawdy własnymi ścieżkami sprawia mu przyjemność. Liczy, że autor o tym pamięta i nie będzie tłumaczył mu rzeczy oczywistych, a gdy się z czymś takim spotyka, czuje się wręcz urażony. 

5. Oczekuje też, że lektura prócz oczywistej rozrywki zapewni mu coś więcej: poszerzy horyzonty, wzbogaci język, dostarczy nowych informacji i skłoni do dalszych poszukiwań.

6. Lubi, gdy dużo się dzieje. Nie przeszkadza mu mnogość wątków pobocznych, bohaterów, zdarzeń, ani ich zapętlenie. Byleby miało sens, i finalnie dało się sprawnie rozplątać.

7. Chce być nieustannie zaskakiwany, uwielbia zagadki i niespodzianki. Nudzi go przewidywalność, posługiwanie się stereotypami i łatwe do odgadnięcia zakończenia.

8. Nie przepada, gdy w powieści wszystko się kręci wokół wątku romantycznego. Lubi, gdy taki jest, ale chce czegoś więcej niż śledzenie czyichś perypetii miłosnych, dlatego woli, by zostały zgrabnie wplecione w ciekawą fabułę i jej nie przysłaniały. Nie wierzy też, że znalezienie nowej miłości jest lekiem na absolutnie każdy rodzaj problemu, nie zawsze leczy też rany po tej utraconej.

9.. Jest zadowolony, gdy może podążać tropem fabularnym razem z bohaterami, czasem wyprzedzać ich o krok, a czasem zostawiać nieco w tyle po to, by się chwilę zastanowić. Nie przeszkadza mu,  (a nawet czasem woli), jeśli nie uda mu się pierwszemu rozwikłać zagadki, ani przewidzieć zakończenia.

10. Oczekuje, że przeczytana książka zostawi w jego głowie "coś". Spowoduje, że będzie się jeszcze chwilę zastanawiać, analizując wydarzenia przedstawione wcześniej, i ich wpływ na to, co potem. Czasem gnany ciekawością będzie wpisywać w wyszukiwarkę internetową wszelakie hasła (nazwiska, miejsca, pojęcia), by się przekonać, co jest prawdą, a co fikcją literacką.

Mam nadzieję, a właściwie mocno w to wierzę, że moje książki, spełniają te oczekiwania. 

Jeśli zatem ktoś odnalazł siebie w powyższej charakterystyce, zapraszam do sprawdzenia, czy rzeczywiście tak jest. Czy udało mi się właściwie scharakteryzować mojego obecnego czytelnika, i zaspokoić oczekiwania przyszłego, gdy sięgnie po którąś z moich powieści. ;)

Pora na kolejną tajemnicę Luizy Bein...

... a jest nią księga, która pojawiła się obok mnie na zdjęciach podczas ostatniego spotkania autorskiego i na Warszawskich Targach Książki.

Ci, którzy już przeczytali "Tajemnice Luizy Bein", pewnie domyślają się jej zawartości, choć  być może jest dla nich zaskoczeniem, że jeden z głównych powieściowych motywów istnieje w rzeczywistości (zresztą nie tylko ten, ale o tym później :) ).

Zatem... zaglądamy do środka. :)

Nie mogę zdradzić zbyt wiele, ani wyjawić, jaki ma związek z fabułą powieści ponad stuletnia Biblia, żeby nie zepsuć czytania tym, którzy mają to w planach. 

Powiem jedynie, że jest to związek niemal kluczowy, a tajemnica z nią związana nie jest oczywiście jedyną.

Napiszę za to o tym, jak Biblia znalazła się w moim posiadaniu.

 Jest to pamiątka rodzinna, która kilka lat temu przyjechała do mnie z Francji, razem z krzesłem, starszym od niej niemal dwukrotnie.

Jedno i drugie należało wcześniej do dziadka mojego męża, 

jedno i drugie było w jego posiadaniu od zawsze,

podobnie jak reszta bardzo wielu niezwykłych przedmiotów (o których pewnie będę jeszcze miała okazję opowiedzieć) w jego domu w północno - wschodniej części Francji, gdzie dziadek mieszkał od dziecka.

Dziadek Bruno odszedł w wieku 98 lat.

Jego nie ma, ale jest Biblia, i jest krzesło.

I jest też powieść, w której pamiątka po dziadku zagrała jedną z najważniejszych ról.

A jeśli chodzi o krzesło dziadka - być może przyjdzie kolej i na nie, całkiem możliwe, że też kiedyś trafi na karty którejś z moich książek. 

Dwie ważne wiadomości.

Pierwsza, to wyniki konkursu z pasją.

Zacznę od nagród fair play...
Przyznałam je czterem osobom, które oddały swoje głosy na konkurencyjne zdjęcia.
Niestety, tylko dwóm udało się wygrać książki, ale pozostałym również szczerze gratuluję!
Nagrody fair play, czyli po 10 głosów ode mnie otrzymują autorki zdjęć
nr 2 - Laura Mazur
nr 10 - Agnieszka Markowicz
nr 14 Małgorzata Bogudał
nr 16 - Beata Wiśniewska

Główną nagrodę, czyli szmacianą Luizę i "Tajemnice Luizy Bein" z dedykacją otrzymuje:

Pani Żaneta Szmigielska -  za zdjęcie nr 1

Książki otrzymają również:

 Pani Małgorzata Bogudał - za zdjęcie nr 14 (miejsce drugie)

 oraz Pani Agnieszka Markowicz - za zdjęcie nr 10 (miejsce trzecie), która swoją wygraną przekazuje Bibliotece Miejskiej w Barczewie.


Gratuluję wszystkim laureatom!

Natomiast druga ważna wiadomość, to: 

Zaproszenie na Warszawskie Targi Książki.

Podczas spotkania w Barczewie, fot. M. Łowkiel.

24.05.2014 r. (sobota)

Na stoisku Wydawnictwa Nasza Księgarnia, 
137 / D15, poziom 0,

podpisuję "Tajemnice Luizy Bein". 

Na czytelników, głównie tych, którzy już po lekturze (czyt. wtajemniczonych ;) ), czeka niespodzianka widoczna na zdjęciu - to największe tomiszcze, które leży na stoliku przede mną. 

Już za tydzień będzie można do niego zajrzeć i sprawdzić, czy jest w nim to, co powinno być. ;)

Serdecznie zapraszam!

Uwaga, uwaga! Głosujemy!

Wszystkie zdjęcia zgłoszone na konkurs już nadeszły, dlatego

głosujemy od teraz do 21.05.2014 r., do północy.

Każdego zalogowanego użytkownika, który tu w tym czasie zajrzy,
bardzo proszę o pozostawienie śladu w postaci numeru zdjęcia w komentarzu.

Głosy oddajemy w komentarzach, wpisując TYLKO numer

umieszczony w lewym dolnym lub górnym rogu.

Głosujemy tu, i na facebooku ( liczone będą tylko głosy oddane w komentarzach, nie polubienia!)

Wszystkie głosy zostaną zsumowane.

UWAGA!

Komentarze anonimowe nie będą brane pod uwagę,

dlatego w głosowaniu mogą brać udział tylko zalogowaniu tu, bądź na facebooku.

Kryteria wyboru zostawiam Wam.

(najciekawsza pasja, najładniejsze zdjęcie, najbardziej interesujący komentarz, itp...)

Zdjęć jest 15, a numerków 16, ponieważ pozwoliłam sobie na wszelki wypadek pominąć 13. ;)

Przypominam, że za zajęcie pierwszego miejsca nagrodą jest lalka uszyta przez Delfinę i książka z moją dedykacją, natomiast 2 i 3 miejsce zostanie nagrodzone również egzemplarzem
 "Tajemnic Luizy Bein"

Serdecznie zapraszam do głosowania!

Moją pasją jest szydełkowanie, kocham patrzeć, jak nitka za pomocą szydełka zamienia się w coś wyjątkowego, a potem cieszy oko moje i mych bliskich. Na zdjęciu ja z własnoręcznie wykonaną chustą. :-)

Moją pasją jest czytanie !!
A Wiosna to moja ulubiona pora roku , wszystko jest tak cudownie kolorowe i świeże, wiosną kwitną moje najukochańsze magnolie  i to właśnie wtedy czerpię największą przyjemność z czytania bo... mogę czytać dosłownie wszędzie... <3

Witam, moją pasją są kwiaty, rośliny oraz sztuka ich układania - florystyka. Dzięki temu dostrzegam ich ulotność, niepowtarzalność oraz piękno otaczającej nas przyrody - doceniam jej dary,ponieważ uczy wrażliwości, cierpliwości i pozwala na chwilę zatrzymać się w codziennym ,,pędzie''.

Moją pasją są sznaucery, podoba mi się ich charakter, przywiązanie, energia, żaden pies nie ma takich wyrazistych oczu. :)
To jest Pako, mój drugi sznaucer miniatura, kocham go nad życie. :)

Haft jest dla mnie pasją i hobby, dzięki niemu świat jest kolorowszy bo wystarczy igła i nitka, aby powstało coś pięknego i niepowtarzalnego. :)

Nagrodą jest lalka, która marzy się mojej córeczce, to przedstawiam Jej pasje: Zuzanna kocha gitarę, książki i psy :) Swoje pasje realizuje poprzez codzienną grę na gitarze, czytanie książeczek i długie spacery z naszym owczarkiem niemieckim, nawet mimo deszczu. :)

Moje pasje bardzo łączą się ze sobą. Jestem herbaciarą lubiącą czytać, razem smakuje świetnie! Od niedawna herbaty popijam we własnoręcznie wykonanych naczyniach, a to trio to już prawdziwa rozkosz i duża satysfakcja.

Od dawna decoupageuję, wpadłam w tą technikę po uszy, ale sam decoupage stał się dla mnie za normalny, za prosty, za zwykły, za mało ekscytujący, zamieniłam go na mixmediowy, freestylowy, na mój ! Zmieniłam , zamieniłam też przedmioty, które ozdabiam, najwięcej radości daje mi ostatnio przywracanie drugiego życia mniej lub bardziej starym meblom, wyciągniętym ze  śmietnika naczyniom, taka jest właśnie makutra ze zdjęcia.

Maleńki domek w maleńkim ogrodzie, z własnoręcznie zbudowaną wędzarnią i huśtawką, na której przychodzą do głowy najlepsze pomysły.

Pasją moją jest sztuka pod różną postacią. Malarstwo, z którym wędruje po świecie marzeń, symboliki,  przekraczam stan świadomości, które doprowadza mnie do zupełnego szaleństwa.

Największą moją pasją są książki - uwielbiam je czytać i kupować, drugą pasją są herbaty, których w domu mam ogromny zapas zawsze i uwielbiam się nimi delektować. Ostatnią pasją jest scrapbooking, tworzenie scrapów, kartek, notesów i innych tworów pomaga mi się wyciszyć, uspokoić i odprężyć.

Witam, moja pasja to fotografia. Robię zdjęcia całkowicie amatorsko, ale uwielbiam te zatrzymane w kadrze chwile do których mogę powracać. Daje mi to ogromną radość.

Od lat zajmuję się decoupage, czasem mam więcej czasu , czasem mniej ale lubię się w tym dłubać i dawać ozdobione przeze mnie przedmioty w prezencie, nie sprzedaję ich, bo wkładam w nie tyle pracy, że nie umiałabym ich wycenić.

Bardzo ciężko wyrazić jednym zdjęciem to co robię i to co kocham. Moje motto to "dzień bez sztuki jest dniem straconym" a moje pasje to moje życie... fotografia, malarstwo, grafika, rękodzieło... = sztuka.

  Naszą wspólną pasją są podróże i poznawanie nowych miejsc. :) Na razie, ze względów finansowych, podróże są raczej małe niż duże, ale wszystko przed  nami. A zresztą... cudze chwalicie, swego nie znacie! Przecież właśnie wokół nas, całkiem blisko, jest mnóstwo cudownych miejsc i ludzi z pomysłem i pasją. Wystarczy się tylko rozejrzeć. :)

Za każdego uczestnika mocno trzymam kciuki i każdemu życzę wygranej! :)




UWAGA! UWAGA! UWAGA!
W sprawie głosowania na facebooku:
Wyżej napisałam, że głosujemy tu, i na facebooku (tu podałam link do mojego publicznego profilu autorskiego).
Podeszłam  dość liberalnie do ustanowionego przez siebie regulaminu i zgodziłam się na liczenie głosów pod postami udostępnionymi, zwłaszcza, że udostępnił go również administrator mojej strony autorskiej.)
Niestety sytuacja wymknęła się spod kontroli, dlatego kończę z liberalizmem i od teraz można głosować wyłącznie według ustalonych na początku zasad,
czyli:


tylko tu, i na moim profilu na facebooku.




Żeby nie było nieporozumień, głosy oddane w postach udostępnionych do godz. 19.50, dnia 19.06 (czyli do momentu podania tej informacji) będą doliczone do tych cały czas widocznych w komentarzach.
Do wyniku końcowego głosowania doliczone zostaną:
nr 1 - 116 głosów (zgromadzone w usuniętym poście na fb)
nr 6 - 23 głosy
nr 10 - 5 głosów
nr 9 - 1 głos