Stosiki. ;) Post jubileuszowy.

Przyszła pora na jubileuszowy, setny już post na blogu, z tej okazji trochę niestandardowy - z prawdziwym lokowaniem produktu (mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone ze względu na rodzaj), czyli moje ostatnie nabytki książkowe.
Prócz tego kilka powieści nieco starszych, bo sprzed około trzech lat.  Dlaczego akurat one tu się znalazły? O tym niżej. :)

Dotąd zwykle uchylałam się od odpowiedzi na pytania o moje preferencje czytelnicze, ulubione książki, gatunki literackie. To dlatego, że uważam je za jedne z bardziej intymnych - to oczywiście moje osobiste zdanie, rozumiem, że nie każdy się z nim zgodzi. Uważam, że to, jakie książki czytuje człowiek bardzo wiele o nim mówi, znacznie więcej niż to, jak wygląda, jak się zachowuje, co lubi jeść, jakich ma przyjaciół.
Odpowiedzi na jakiekolwiek intymne pytania są bardzo trudne, dlatego wciąż zastanawiam się, jak to zrobić, by mimo wszystko opinia o książkach, o których chciałabym opowiedzieć,  była mimo wszystko w miarę moich możliwości subiektywna i szczera.
Zatem spróbujmy może tak... ;)

Stos pierwszy, czyli najnowsze nabytki:

Co nieco o "Sekrecie..."

Każdy, kto przeczytał wszystkie moje książki, albo chociaż jedną z dwóch pierwszych i jedną z dwóch ostatnich wie, jak bardzo się różnią.

Stąd też pewnie pojawiające się ostatnio dość często pytanie: Czy "Sekret zegaristrza" jest bardziej jak "Bluszcz prowincjonalny", czy bliżej mu do "Tajemnic Luizy Bein"?

Gatunkowo z pewnością bliżej mu do  "Tajemnic Luizy..." niż "Bluszczu...", który jest klasyczną powieścią obyczajową ("Kołysanki Rosalie" i "Tajemnic Luizy Bein" nie da się przypisać do konkretnego gatunku, tworzą raczej ich mieszankę).

Teoretycznie cechą wspólną obu jest miejsce akcji, czyli Podlasie, jednak w każdej pokazane  zupełnie inaczej, ponieważ oczami dwóch bardzo różnych bohaterek...

Czas na noworoczny rachunek sumienia

fot. Zbigniew "Ramsko" Kozłowski

    I to chyba czas najwyższy, bo mamy już czwarty dzień Nowego Roku. Dość trudnego pod paroma względami i ogromnie pracowitego. W 2015 roku napisałam (a właściwie skończyłam, bo zaczęłam pisać rok wcześniej) dwie bardzo ważne dla mnie powieści - jedna z nich trafi na księgarskie półki już za miesiąc, na drugą niestety trzeba będzie jeszcze trochę poczekać.

Noworoczne postanowienia i... List do ludożerców. ;)

Kochani ludożercy, 

nie patrzcie wilkiem na człowieka który pyta o wolne miejsce w przedziale kolejowym, zrozumcie, inni ludzie też mają dwie nogi i siedzenie. 

Kochani ludożercy, poczekajcie chwilę, nie depczcie słabszych nie zgrzytajcie zębami, zrozumcie, ludzi jest dużo, będzie jeszcze więcej, więc posuńcie się trochę, ustąpcie... 

Kochani ludożercy, nie wykupujcie wszystkich świec sznurowadeł i makaronu, nie mówcie odwróceni tyłem: ja mnie mój moje, mój żołądek, mój włos, mój odcisk, moje spodnie, moja żona, moje dzieci, moje zdanie.

Kochani ludożercy. Nie zjadajmy się. Dobrze? Bo nie zmartwychwstaniemy. Naprawdę.

Świątecznie...

Bo Święta już prawie już! :)

Za to atmosfera świąteczna towarzyszy nam od dawna, niemal wszędzie, choć brak śniegu niezbyt w tym pomaga.
W moim domu również powszechna "świątczność" bierze górę nad wszystkim innym. Mieszają się zapachy: zakwasu na barszcz czerwony z liściem laurowym i zielem angielskim, grzybów i kapusty w pierogach, śliwek suszonych pływających w rumie (jutro dołączą do piernikowego ciasta), maleńkich ziarenek wysypanych z waniliowych lasek i wymieszanych z cukrem, góry pomarańczy i mandarynek. Z półek, stolików i parapetów spychają się wzajemnie świąteczne ozdoby, w salonie panoszy się choinka. Skrzą się brokatem i pachną obłędnie stroiki z iglastych gałązek przyniesionych z ogrodu, w domowym cieple pootwierały się stulone wcześniej szyszki kosodrzewiny i jodły.

Oprawa świąteczna prawie gotowa - ważna, bo stanowi preludium tego, co najważniejsze.